«Θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσω τα παιδιά»

Θα ήθελα να βγω στο μπαλκόνι για να χειροκροτήσω τα παιδιά. Θα ήθελα να το κάνουν όλοι, αυτοί που έχουν και αυτοί που δεν έχουν παιδιά. Εμείς λάβαμε εξηγήσεις, «κρεμόμαστε» από τα χείλη των ειδικών, ψάχνουμε πληροφορίες, προσπαθούμε να κάνουμε προβλέψεις.



Αυτά όχι...

Αυτά έκαναν τη μεγαλύτερη απόπειρα εμπιστοσύνης που μπορεί να ζητηθεί από ένα ανθρώπινο ον, αποδέχτηκαν τα πάντα. Εγκατέλειψαν φίλους, αθλήματα, χόμπι, σχολείο και περιμένουν υπομονετικά, για να τους επιτρέψουμε να ξαναβγούν από το σπίτι.

Προσαρμόστηκαν όσο το δυνατόν καλύτερα στη διδασκαλία από το σπίτι και όπως δυστυχώς αναγκάστηκαν πολλοί, να ισορροπήσουν με ένα τίποτα, παραμένοντας αγκιστρωμένα στο σχολείο, λες και αυτό είναι η κλωστή που θα τα οδηγήσει στο μέλλον.

Κάποια από αυτά που πριν είχαν λίγα, τώρα έχουν ακόμα λιγότερα, αφού οι γονείς τους έχασαν τις δουλειές τους.

Κάποια είναι αναγκασμένα να ζουν σε οικογένειες φρικτές, μην μπορώντας να απελευθερωθούν ούτε την ώρα των μαθημάτων.

Όλα τα παιδιά συμμετέχουν στις ψυχολογικές μας μεταπτώσεις, στα άγχη μας, στους φόβους μας που κρύβονται πίσω από ένα χαμόγελο που προσπαθούμε να κάνουμε λιγότερο λυπημένο.

Δεν ζητούν τίποτα και στο τέλος της ημέρας χαμογελούν πάντα πλατιά. Τα παιδιά μας αξίζουν ώρες χειροκροτημάτων.

Ίσως ούτε αυτό βέβαια να έχει κάποιο νόημα.

Αντί να τα χειροκροτήσουμε, ας ανοίξουμε διάπλατα την αγκαλιά μας και ας τα σφίξουμε δυνατά.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook 

Διαβάστε επίσης: