Κλασσικά βιβλία που θα σας βάλουν στο εορταστικό πνεύμα.

Η μαγευτική γιορτή των Χριστουγέννων δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστους τους κλασσικούς συγγραφείς, οι οποίοι μέσα από συμβολικά παραμύθια και βάζοντας τη χαρακτηριστική τους πινελιά, περνάνε το Χριστουγεννιάτικο πνεύμα σε μικρούς και μεγάλους.


Δημοφιλέστερα κλασσικά παραμύθια για τις ημέρες των γιορτών είναι:

«Παραμονή Χριστουγέννων» (1832) - Νικολάι Γκόγκολ: Ένας συγγραφέας που μας έχει συνηθίσει στους συμβολισμούς μέσα από τα έργα του (βλ «Επιθεωρητής»), γράφει ένα εξίσου συμβολικό παραμύθι για τη μεγάλη νύχτα των Χριστουγέννων. Ο διάβολος επιχειρεί έναν τελευταίο γύρο θριάμβου προτού επιστρέψει στην κόλαση, αλλά ο Θεός βρίσκει τον τρόπο να ακυρώσει όλα τα σχέδιά του και να διακηρύξει την απέραντη αγάπη του, η οποία θα αποτρέψει τους κακούς και θα φωτίσει τους δίκαιους.

«Έμμα» (1815) - Τζέιν Όστεν: Στην Αγγλία εποχής, μας μεταφέρει η Όστεν, με ένα μυθιστόρημα που περιγράφει μια χριστουγεννιάτικη βραδιά με πολύ χιόνι, όπου μια παρέα νέων θα ζήσει τις χαρές της ηλικίας της ανταλλάσσοντας μυστικά και ψέματα που αντανακλούν τα κοινωνικά ταμπού αλλά και τα ρομαντικά ιδεώδη της εποχής.

«Χριστουγεννιάτικη ιστορία» (1843) - Τσαρλς Ντίκενς: Το παραμύθι σύμβολο των Χριστουγένων, που αποτέλεσε έμπνευση για να σχεδιάσει ο Κάρλ Μπαρκς τον Σκρουτζ Μακ Ντακ χρόνια αργότερα. Ένα βρετανικό μυθιστόρημα για την ηθική μεταμέλεια του ορκισμένου τσιγκούνη Εμπενίζερ Σκρουτζ, που θα βιώσει μία διδακτική συνάντηση με τα τρία πνεύματα των Χριστουγέννων.. Tο πνεύμα του παρελθόντος, το πνεύμα του παρόντος και το πνεύμα του μέλλοντος τα οποία θα του ανατρέψουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία του.

«Το χριστουγεννιάτικο έλατο» (1844) - Χανς Κρίστιαν Άντερσεν: Ο Δανός παραμυθάς δε θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με το αγαπημένο παιδικό θέμα «τα Χριστούγεννα». Ένα στολισμένο έλατο που θα θαμπωθεί από την ίδια του την λάμψη, θα πάρει ένα γερό μάθημα για τη ματαιοδοξία του όταν θα έρθει η ώρα του ξεστολίσματος που θα το οδηγήσει στη σιωπή και τη μοναξιά της σοφίτας.

«Η περιπέτεια του πολύτιμου λίθου» (1892) - Άρθουρ Κόναν Ντόιλ: Χριστούγεννα και για τον Σέρλοκ Χολμς, γιατί ακόμα και οι ντετέκτιβ χρειάζονται διακοπές. Ο Χολμς στην ιστορία αυτή, θα χρειαστεί όλη του την οξυδέρκεια προκειμένου να εξηγήσει τη σκοτεινή υπόθεση την οποία διερευνά και παράλληλα αναγκάζεται να καταφύγει στις συνήθειες της εορταστικής γαστρονομίας και στα μυστικά που κρύβει μια γεμιστή χήνα.

«Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό» (1939) - Άγκαθα Κρίστι: Ένας ακόμα ντετέκτιβ που θα παρασυρθεί στη Χριστουγεννιάτικη δείνη. Ο Βέλγος Ηρακλής Πουαρό θα κληθεί εν μέσω Χριστουγέννων να ανακαλύψει τι ακριβώς κρύβεται πίσω από το σατανικό παιχνίδι το οποίο θα διοργανώσει εις βάρος της οικογένειάς του ένας πολυεκατομμυριούχος.

«Μια χριστουγεννιάτικη ανάμνηση» (1956) - Τρούμαν Καπότε: Ένα αυτοβιογραφικό διήγημα, περιγράφει τη ζωή στην αμερικανική εξοχή του 1930 και τη τρυφερή φιλία ανάμεσα σε ένα αγόρι κι ένα κορίτσι αρκετά μεγαλύτερό του.

«Πίνοντας μηλίτη με τη Ρόζι» (1959) - Λόρι Λι: Αυτοβιογραφικό παραμύθι στο οποίο ο συγγραφέας ανακαλεί τα Χριστούγεννα των παιδικών του χρόνων στο Γκλότσεστερ της Αγγλίας λίγο μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

«O Καρυοθραύστης» (1816) - Ε.Τ.Α. Χόφμαν: Ο Καρυοθραύστης (Щелкунчик, Στσελκούντσικ, στα ρωσικά) βασίζεται στο παραμύθι του Γερμανού συγγραφέα Ερνστ Χόφμαν «Ο Καρυοθραύστης και ο βασιλιάς των ποντικών» (1816), μία σκληρή ιστορία για την ανθρώπινη φύση και τη φιλία. Το 1844 διασκευάστηκε από τον Αλέξανδρο Δουμά, ο οποίος με μεγάλη ευαισθησία κατόρθωσε να μετατρέψει την ιστορία του Καρυοθραύστη σ' ένα τρυφερό παιδικό παραμύθι που διαβάζεται μέχρι τις μέρες μας. Ο Καρυοθραύστης χρωστά τη μεγαλειώδη πορεία του στο μπαλέτο του Ρώσου συνθέτη Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, που συνέθεσε το έργο στα 1892.

Η ιστορία αναφέρεται στο δώρο που έκανε στη μικρή Κλάρα ο νονός της, ο Ντροσελμάγιερ, την παραμονή των Χριστουγέννων σε μια μικρή Γερμανική πόλη. Ήταν ένας κινούμενος στρατιώτης, που λειτουργεί ως καρυοθραύστης. Όταν η γιορτή τελειώνει και οι καλεσμένοι φεύγουν, η Κλάρα μπαίνει στο ήσυχο σαλόνι για να κοιμίσει τον καρυοθραύστη. Καθώς το ρολόι χτυπά μεσάνυχτα, το κορίτσι αποκοιμάται και μεταφέρεται σε έναν παραμυθένιο κόσμο. Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μεγαλώνει μαγικά, όλα τα παιχνίδια ανάμεσά τους και ο καρυοθραύστης, ζωντανεύουν και ρίχνονται στη μάχη με μεγάλα ποντίκια που εισβάλλουν στο δωμάτιο. Τελικά ο καρυοθραύστης κερδίζει τη μάχη και μεταμορφώνεται σε έναν όμορφο πρίγκηπα.

Στη δεύτερη πράξη η Κλάρα και ο πρίγκηπας - Καρυοθραύστης ξεκινούν για ένα μαγικό ταξίδι. Περνούν από την Βασίλισσα του Χιονιού αλλά και από την χώρα των Ζαχαρωτών με την νεράιδα Ζαχαρένια. Η Κλάρα δεν θέλει να αποχωριστεί τον Καρυοθραύστη της, όμως την ημέρα των Χριστουγέννων καθώς ξυπνά κοντά στην οικογένειά της, το μόνο που κρατά στα χέρια της είναι ο Καρυοθραύστης, η κούκλα που της είχε χαρίσει ο νονός της.


Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου1805-4 Αυγούστου1875): Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία. Tα έργα του χαρακτηρίζονται από δράση, χιούμορ και λεπτή σάτιρα. Η δημιουργία του Άντερσεν αποτελεί την κορυφή στις ρεαλιστικές τάσεις της δανικής φιλολογίας του 19ου αιώνα. Διηγήματα, δράματα, αλλά προπάντων παραμύθια, όλα του τα έργα διαπνέονται από γλυκιά μελαγχολία, συγκίνηση και ειλικρίνεια.

Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι: Η μικρή γοργόνα, Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα, Οι αγριόκυκνοι, Η Βασίλισσα του χιονιού, Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι, Η Τοσοδούλα, Το ασχημόπαπο, Το μολυβένιο στρατιωτάκι, Το κοριτσάκι με τα σπίρτα, Η δύναμη της αγάπης...

Ο μολυβένιος στρατιώτης: Ο Μολυβένιος Στρατιώτης είναι η προσωποποίηση του θάρρους και της αντοχής, της εγκαρτέρησης και της αξιοπρέπειας. Κι ας γεννήθηκε μ' ένα μονάχα πόδι. Ζει, ανάμεσα σε άλλα παιχνίδια, σ' ένα πλουσιόσπιτο. Τη νύχτα που τα παιχνίδια ζωντανεύουν μπόρεσε και πλησίασε τη μικρούλα πανέμορφη μπαλαρίνα για την οποία έτρεφε αισθήματα αγάπης, κρυμμένης όμως. «Όμορφη μπαλαρίνα», είπε, «γιατί είσαι τόσο θλιμμένη;» Η μπαλαρίνα αναστέναξε. «Νιώθω πολύ μόνη», ψιθύρισε. Τότε της έσφιξε το χεράκι μες στα δικά του και η αγάπη τούς έδεσε για πάντα με τα γλυκά δεσμά της. Μόνο που η αγάπη τους αυτή έφερε και πολλά δεινά... Ωστόσο, παρέμεινε ισχυρή και θαυμαστή. Το τέλος τούς βρήκε σφιχταγκαλιασμένους.

Το κοριτσακι με τα σπίρτα: Είναι βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς και ένα κοριτσάκι τριγυρνά ξυπόλητο και νηστικό μέσα στους δρόμους της πόλης, προσπαθώντας να πουλήσει σπίρτα. Το κρύο είναι ανυπόφορο και το χιόνι πέφτει συνέχεια. Κανένας στο δρόμο δε σταματά για ν' αγοράσει σπίρτα, γιατί το κρύο είναι φοβερό, και επιπλέον, όλοι βιάζονται για τις προετοιμασίες της γιορτινής βραδιάς. Η φτωχή μικρούλα δεν έχει πουλήσει ούτε ένα κουτί σπίρτα και πεινά και κρυώνει πολύ. Δεν τολμά όμως να γυρίσει στο σπίτι της, γιατί ο σκληρός πατριός της θα την έδερνε που δεν είχε πουλήσει τα σπίρτα.

Κάποια στιγμή βρίσκει μια απόμερη γωνιά ανάμεσα σε δύο σπίτια και τρυπώνει εκεί, για να προφυλαχτεί από το κρύο. Τα χεράκια της είναι ξυλιασμένα κι ανάβει ένα σπίρτο, για να ζεσταθεί. Αμέσως της φάνηκε πως βρισκόταν μπροστά σε μια μεγάλη αναμμένη σόμπα. Το σπίρτο όμως σβήνει κι η σόμπα χάνεται. Ανάβει δεύτερο σπίρτο και βλέπει ένα σαλόνι, με το τραπέζι πλούσια στρωμένο και πάνω την ψητή παραγεμισμένη χήνα. Και πάλι όμως το σπίρτο σβήνει και όλα χάνονται. Ανάβει τρίτο σπίρτο, και ονειρεύεται τώρα ότι είναι κοντά σ' ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο με πολύχρωμα κεριά, μπομπόνια και λογής-λογής παιχνιδάκια. Η μικρούλα απλώνει το χέρι, αλλά το σπίρτο σβήνει και το δέντρο φαίνεται σαν ν' ανεβαίνει προς τον ουρανό. Τα κεριά γίνονται αστέρια κι ένα από αυτά ξεκολλά και πέφτει στη γη. Τότε το κοριτσάκι θυμάται τη γιαγιά της που της έλεγε ότι, όταν ένα αστέρι πέφτει, κάποιος άνθρωπος πεθαίνει. Η γιαγιά της, το μόνο πλάσμα που την είχε αγαπήσει πραγματικά, έχει πεθάνει εδώ και καιρό.

Σε λίγο η μικρούλα ανάβει κι άλλο σπίρτο, και βλέπει να λάμπει μπροστά της η μορφή της πολυαγαπημένης της γιαγιάς. Η γιαγιά είναι όμορφη, με γλυκό και τρυφερό πρόσωπο κι όχι σκυφτή και κουρασμένη. Ανάβει πολλά σπίρτα συνέχεια, για να κρατήσει τη μορφή της γιαγιάς της κοντά της, και της ζητάει να την πάρει μαζί της. Η γιαγιά τότε ανταποκρίνεται στην επιθυμία της εγγονής της και την παίρνει ψηλά στον ουρανό.

Την άλλη μέρα ο κόσμος βρίσκει στο δρόμο το νεκρό και ξυλιασμένο κορμί της μικρούλας. Η ίδια όμως ήταν πια ευτυχισμένη, καθώς βρισκόταν στη γλυκιά αγκαλιά της αγαπημένης της γιαγιάς.


«Γράμματα από τον Αϊ Βασίλη» (1976) - Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν: Το καλύτερο το φυλάξαμε για το τέλος! Ο συγγραφέας του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» και του «Χομπιτ» παρουσιάζει την τρυφερή του πλευρά σε αυτή τη συλλογή, από επιστολές που έγραψε κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1920 και του 1930 για τα παιδιά του. Οι επιστολές τυπώθηκαν τρία χρόνια μετά τον θάνατό του και εξιστορούν τις περιπέτειες τις οποίες αντιμετωπίζουν ο Αϊ Βασίλης και οι βοηθοί του σε ένα σκηνικό με εντυπωσιακά χρώματα και παράξενα ελκυστικές μορφές, που θυμίζουν τους μυθιστορηματικούς ήρωες του Τόλκιν.