Η ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και πως επιδρά το κατοικίδιο σ’αυτήν.

Το πιο πιθανό είναι πως όλοι οι γονείς έχουν ακούσει ή θα ακούσουν κάποια στιγμή από τα παιδιά τους να λένε ότι θα ήθελαν ένα ζωάκι στο σπίτι.

Ποια όμως θα πρέπει να είναι η απάντηση; Οι γονείς μπαίνουν στη διαδικασία να διαπραγματευτούν, να συζητήσουν, να σκεφτούν αν είναι περισσότερα τα αρνητικά ή τα θετικά της συμβίωσης με ένα κατοικίδιο. Φυσικά, ένα κατοικίδιο πρέπει να θεωρηθεί από την αρχή ως, εν δυνάμει, μέλος της οικογένειας και πράγματι χρειάζεται να αποφασιστεί με σύνεση και υπευθυνότητα το αν μπορεί συνολικά η οικογένεια να αναλάβει τη φροντίδα του. Ωστόσο, μη βιαστείτε να απαντήσετε όχι στην ερώτηση των παιδιών σας. Το να αποκτήσετε ένα ζωάκι συντροφιάς μπορεί τελικά να έχει πολλά περισσότερα οφέλη από ό,τι είχατε σκεφτεί.



Από εξελικτική οπτική, η έρευνα αποδεικνύει τη μεγάλη επίδραση που έχει η σχέση κατοικιδίου και παιδιού στη γνωστική και κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών, εστιάζοντας κυρίως στις αναπτυξιακές φάσεις της πρώιμης εφηβείας και εφηβείας. Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος που μπορούν να επικοινωνούν τα παιδιά με τα κατοικίδια τους μιλώντας, κατά τα άλλα, διαφορετική «γλώσσα». Η μη λεκτική επικοινωνία θα είναι για τα παιδιά το μέσο, η δίοδος επικοινωνίας με την οποία θα μπορέσουν να κατανοήσουν, να συναισθανθούν και να αγαπήσουν τους μικρούς τους φίλους. Η ικανότητα να μπορεί κάποιος να αποκωδικοποιεί σήματα μη λεκτικής επικοινωνίας δεν είναι ούτε δεδομένη, αλλά ούτε πάντοτε εύκολη. Μέσω της σχέσης με το κατοικίδιο, το παιδί θα μπορέσει να ανιχνεύει και να αντιλαμβάνεται αυτά τα μικρά σημάδια, που κρύβουν ανάγκες και συναισθήματα του «άλλου», όπως συμβαίνει και στην ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Από μικρή ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα ζώα ως άλλα υποκείμενα και όχι αντικείμενα και σχετίζονται με αυτά αναγνωρίζοντας ότι έχουν τα δικά τους συναισθήματα, κίνητρα και αυτονομία. Αλληλεπιδρώντας με το κατοικίδιό τους, έχουν την ευκαιρία να εξελιχθούν και να ξεφύγουν από τον εγωκεντικό τρόπο σκέψης της νηπιακής ηλικίας, να δουν τα πράγματα από μια εντελώς διαφορετική, ως τότε, οπτική. Μέσω της επαφής με τα ζωάκια συντροφιάς, το παιδί μπορεί να μάθει και να εφαρμόσει στην πράξη ουσιώδεις κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες, όπως η ανάληψη ρόλων, η επικοινωνία μέσω της γλώσσας του σώματος και της αντίληψης των σημάτων που υπάρχουν πίσω από τα λόγια. Με αυτό τον τρόπο το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να κατακτά την ικανότητα να συναισθάνεται και ν' αποκτά τη λεγόμενη ενσυναίσθηση (empathy).

Τα κατοικίδια βιώνονται από τα παιδιά ως πραγματικοί φίλοι. Ένα μικρό παιδί συμβιώνοντας με ένα ζωάκι, νιώθει ασφάλεια, πλήρη αποδοχή, ότι δεν κρίνεται με κανέναν τρόπο. Ο μικρός του φίλος θα είναι πάντα εκεί να τον ακούσει στις δύσκολες στιγμές και να του προσφέρει συντροφιά και προστασία μπροστά στο φόβο (που τα παιδιά αισθάνονται εντονότερα). Μάλιστα, σε κρίσεις της οικογένειας όπως είναι ένα διαζύγιο, ή μια απώλεια αγαπημένου μέλους, έχει αποδειχθεί ότι η ύπαρξη ενός κατοικιδίου βοηθάει πολύ στην αποδοχή και αντιμετώπιση της κατάστασης. Ο δεσμός που δημιουργεί το παιδί παραλληλίζεται με το δεσμό που δημιουργεί το παιδί με τους «σημαντικούς άλλους», χωρίς βέβαια να μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη σχέση. Αποτελεί αυτό που λέμε «ασφαλή βάση» για το παιδί, προσφέροντας μια αίσθηση σταθερότητας, ασφάλειας και εμπιστοσύνης.


Πηγή: mothersblog.gr

Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook 

Διαβάστε επίσης: